พ่อแม่หลายบ้านอาจคุ้นเคยกับภาพนี้ดี ลูกไม่ยอมกินข้าวถ้าไม่มีมือถืออยู่ตรงหน้า เปิดคลิปไว้แล้วถึงจะอ้าปาก พอปิดจอเมื่อไร ก็หยุดกินทันที สถานการณ์แบบนี้ทำให้พ่อแม่รู้สึกกังวล กลัวว่าลูกจะติดจอ หรือไม่สามารถกินอาหารได้ด้วยตัวเองในระยะยาว
สิ่งสำคัญที่ควรเข้าใจก่อน คือ พฤติกรรมนี้ไม่ได้เกิดจากความดื้อของลูก แต่เกิดจากการที่เด็กคุ้นชินกับสิ่งกระตุ้นจากหน้าจอ ซึ่งดึงความสนใจได้มากกว่าอาหาร เด็กจึงกินไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้เรียนรู้รสชาติหรือสัญญาณอิ่มจากร่างกายของตัวเองอย่างแท้จริง
เมื่อมือถือกลายเป็นตัวช่วยหลักในการกินข้าว เด็กจะพึ่งพาสิ่งเร้ามากขึ้น และอาจส่งผลต่อพฤติกรรมการกินในอนาคต เช่น ไม่สนใจอาหาร เคี้ยวไม่ละเอียด หรือไม่รับรู้ว่าตัวเองอิ่มแล้ว การปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อเนื่อง อาจทำให้การกินข้าวกลายเป็นกิจกรรมที่ขาดการมีปฏิสัมพันธ์ในครอบครัว
อย่างไรก็ตาม พ่อแม่ไม่จำเป็นต้องหักดิบหรือเอามือถือออกทันที เพราะอาจทำให้ลูกต่อต้านและร้องไห้หนักกว่าเดิม วิธีที่อ่อนโยนกว่า คือการค่อย ๆ ลดบทบาทของมือถือ เช่น ลดเวลาเปิดจอ เปิดเฉพาะช่วงเริ่มกิน แล้วค่อยปิดก่อนมื้อจบ หรือเปลี่ยนจากคลิปที่ดึงดูดมาก เป็นเสียงเพลงเบา ๆ แทน
การสร้างบรรยากาศการกินที่อบอุ่นก็มีส่วนสำคัญ ลองนั่งกินพร้อมลูก พูดคุยเรื่องอาหาร ชวนลูกสังเกตสี กลิ่น หรือรสชาติ เด็กจะค่อย ๆ หันมาสนใจอาหารมากขึ้น เมื่อการกินไม่ใช่แค่การป้อน แต่เป็นช่วงเวลาร่วมกัน
พ่อแม่ควรสังเกตสัญญาณหิว–อิ่มของลูก และกำหนดเวลาอาหารให้สม่ำเสมอ หากลูกไม่กินหมด ไม่จำเป็นต้องบังคับหรือใช้มือถือเป็นรางวัล เพราะจะยิ่งทำให้เด็กเชื่อมโยงการกินกับเงื่อนไขมากขึ้น
สิ่งสำคัญที่สุดคือความใจเย็น การเปลี่ยนพฤติกรรมต้องใช้เวลา เด็กบางคนอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะคุ้นชินกับการกินโดยไม่พึ่งจอ เมื่อพ่อแม่คงเส้นคงวา และตอบสนองด้วยความเข้าใจ เด็กจะค่อย ๆ เรียนรู้การกินอย่างเป็นธรรมชาติด้วยตัวเอง
ลูกที่กินข้าวได้แต่ต้องมีมือถือ ไม่ได้หมายความว่าลูกเลี้ยงยากหรือพ่อแม่ทำผิด แต่เป็นผลจากความเคยชินที่สามารถค่อย ๆ ปรับได้ การลดจออย่างค่อยเป็นค่อยไป สร้างบรรยากาศการกินที่อบอุ่น และให้เวลาแก่ลูก จะช่วยให้เด็กกลับมาเรียนรู้การกินอย่างเหมาะสมและมีความสุขมากขึ้น
